De geur van houtrook – wat roept dat op? Bij mij iets van warmte, gezelligheid en samenzijn. Maar dat is niet voor iedereen hetzelfde. Onlangs wees iemand mij op de mogelijke gevaren van rook, vooral voor mensen met Parkinson. Er zijn onderzoeken die aangeven dat fijnstof het risico op Parkinson mogelijk verhoogt. Houtrook wordt daarbij regelmatig genoemd. Zie bijvoorbeeld dit artikel. En dat zette mij wel even aan het denken.

Ik grill weliswaar niet op hout maar op gas, maar ik voeg wel regelmatig rook toe aan het vlees door het verbranden van houtsnippers. Is dat verstandig? Vind ik dat verantwoord? Voor mijzelf: Ja! Het gaat er namelijk om hoeveel risico wil je accepteren voor iets dat het leven plezieriger maakt? En hierin moet iedereen zijn eigen afweging maken.

Voor mij geldt vooral: wat maakt me blij. Kijk ik heb al Parkinson, genezen kan ik niet, ik moet een balans vinden tussen de goede en slechte dagen. Er is al veel plezierigs weggevallen, zoals reizen, wandelen, uitgaan of knutselen.

Houtrook is overigens niet het enige risico waar ik mee te maken krijg. Ik ben op het platteland gaan wonen om de drukte van de stad te vermijden, om rust en stilte om me heen te hebben. Er zullen mensen zijn die me op het gevaar wijzen van bestrijdingsmiddelen. Pesticiden schijnen namelijk ook het risico op Parkinson te verhogen en ik kijk vanuit mijn raam uit op de akkers van mijn achterburen. En hoewel mijn vrouw veel groente en fruit kweekt in onze eigen tuin, kies ik in de winkel toch niet altijd voor onbespoten biologisch voedsel.

Als ik erover nadenk dan wil ik het liefst zo natuurlijk mogelijk leven en eten. Dat betekent voor mij zo vers mogelijk voedsel en zo puur mogelijk. Dus liever een wildzwijnbout dan een grilburger of worst waarvan ik eigenlijk niet precies weet wat erin zit, ondanks alle E-nummers die op het etiket vermeld staan. Dat ik die wildzwijnbout vervolgens grill met wat rook van houtsnippers, tsja dat doet mij nu eenmaal plezier.

Kortom ik kies voor koken met een glimlach!