Terwijl het vlees gaart zit ik te genieten van het mooie panorama. Vanuit onze buitenkeuken kijk ik uit over een deel van onze tuin. Daarachter liggen de bewerkte akkers op de tegenoverliggende heuvel. Op de top vormen de bomen een mooie horizon, terwijl kleine wolkjes als een luchtig woud langzaam voorbij drijven.

Ik voel een glimlach verschijnen op mijn gezicht, dwars door het masker van Parkinson heen.

Op de tafel ligt mijn telefoon. De Meater-app geeft een nieuwe update. De kerntemperatuur van het vlees, de temperatuur in de grill en de resterende tijd worden nauwkeurig weergegeven. Nog 53 minuten voordat het vlees perfect gaar is.

Alles staat al klaar. Geen haast, geen gedoe en geen stress. Er is tijd genoeg om te genieten van de rust, het uitzicht en een goed glas drinken.

Soms vraag ik me af of ik zonder Parkinson ooit had geleerd om zo van dit soort momenten te genieten. Vroeger was grillen vooral een manier om eten te bereiden. Tegenwoordig is het een reden om even stil te staan bij alles wat de natuur mij iedere dag weer cadeau doet.