Vorige week had ik ineens weer zin in spareribs. Het was een off-dag, maar ja, zin in lekker eten houdt daar natuurlijk geen rekening mee.

Ik had ze al eens eerder op de Napoleon grill gemaakt en die waren toen werkelijk fantastisch. Zo mals dat het vlees bijna vanzelf van het bot viel. Dus recept erbij, nog eens goed doorgelezen, rub gemaakt, ribbetjes lekker ingesmeerd en klaar om later op de grill te leggen.

Tot zover ging alles volgens plan.

Ik had alleen al drie nachten niet of nauwelijks geslapen. Dus ik dacht: ik ga even op de bank liggen en doe mijn ogen een beetje dicht.

Dat “even” duurde 3,5 uur.

Om vijf uur ’s middags schrok ik wakker. Mijn eerste gedachte was nog: mooi, ik ben op tijd wakker! In mijn hoofd zat namelijk keurig de 3-2-1 methode: drie uur de rub laten intrekken, twee uur op het rooster en daarna nog een uur in folie.

Prima toch?

Niet dus.

Ik startte de grill op en keek voor de zekerheid nog even naar het recept. Toen viel het kwartje. Die 3-2-1 betekende toch iets anders dan mijn vermoeide hoofd ervan had gemaakt: drie uur garen, twee uur in folie en daarna nog ongeveer een uur om het af te maken.

Tja. Het was nog maar een kleine twee uur licht buiten. Zes uur barbecueën ging hem dus niet meer worden.

Dan maar improviseren.

Ik heb de spareribs ongeveer twee uur laten garen, daarna in folie gewikkeld en opgeborgen. De volgende dag heb ik ze weer op de grill gelegd en nog zo’n anderhalf uur rustig laten garen op ongeveer 100 graden.

En weet je wat? Ze waren niet zo boterzacht als de vorige keer. Die eerste spareribs waren echt uitzonderlijk mals en vielen bijna vanzelf van het bot. Maar deze?

Absoluut niet verkeerd. Sterker nog: boven verwachting lekker.

En daarmee had ik meteen weer iets geleerd. Niet alleen over spareribs, maar ook over mezelf. Na drie nachten nauwelijks slapen kun je een recept blijkbaar prima drie keer lezen en tóch iets heel anders onthouden.

Parkinson en slapeloosheid zorgen er soms voor dat een simpel plan ineens een iets grotere uitdaging wordt. Vroeger zou ik me daar behoorlijk aan hebben geërgerd. Tegenwoordig probeer ik er anders naar te kijken.

Het ging niet zoals gepland. Ok. Nou en?

De spareribs zijn niet in de vuilnisbak beland. De grill heeft zijn werk gedaan. Wij hebben lekker gegeten. De honden ook. En ik heb er weer een verhaal bij.

Misschien is dat voor mij inmiddels wel de echte 3-2-1 methode:

3 keer nadenken.
2 keer improviseren.
1 keer lekker eten.

En de volgende keer?

Dan lees ik het recept nóg een keer. Maar wel vóórdat ik op de bank ga liggen.