Veel meer dan het stillen van honger

Het bereiden van een maaltijd raakt aan iets fundamenteels in ons: een oeroude behoefte om voor onszelf en voor elkaar te zorgen. In de dagelijkse handeling van eten bereiden schuilt een voldoening die niet alleen onze maag voedt maar ook ons brein.

Ga maar na. Al voordat we steden bouwden, fabrieken en machines, verzamelden en jaagden we op voedsel, maakten we gebruik van wat de natuur ons bood en nuttigden we de maaltijd. Je kunt dus zeggen dat de maaltijd ons terugbrengt naar wat de mens van oorsprong bezighield. Ze voedt niet alleen ons lichaam, maar ook ons gevoel van verbondenheid. Misschien vindt ons brein juist daarin rust.

Op zoek naar rust en vertraging

En lang voordat we keukens in ons huis bouwden, verzamelden we ons buiten rondom een vuur. Een vuur nodigt uit om te vertragen, geduld te hebben, de tijd te doden met verhalen of mijmeren. Buiten koken is voor mij daarom een gebeurtenis waarin vlammen, natuur, geur en smaak samen komen. Ik denk dat veel mensen met Parkinson zullen herkennen hoe belangrijk zulke momenten van rust zijn.

Het is geen nostalgie. Ik verlang niet naar vroeger, ik vind niet dat vroeger alles beter was, integendeel. Maar buiten koken is voor mij een antwoord op een leven dat te snel werd voor mijn brein, te ingewikkeld en te druk. Ik heb geen behoefte aan versnelling, ik heb behoefte aan vertraging, aan een eenvoudiger leven, een soort permanent onthaasten.

Er is natuurlijk al veel geschreven over de helende kracht van stilte en natuur. Steeds meer onderzoek toont aan dat tijd doorbrengen in bossen, parken of natuurlandschappen stress vermindert, de concentratie bevordert en het algemeen welzijn vergroot. Zo is bioloog Edward. O. Wilson ervan overtuigd dat mensen een aangeboren behoefte hebben aan contact met de levende natuur, hij noemde dat biofilie. Het zou best zo kunnen zijn. Ik ben er niet op uit om wetenschappelijk te bewijzen dat buiten koken helpt bij Parkinson. Ik wil alleen laten zien wat het voor mij betekent.

Als mijn ervaring anderen (met of zonder Parkinson) inspireert om vaker buiten te grillen, de tijd te nemen en rust te vinden, dan is mijn doel bereikt.